Als we iemand goed willen leren kennen, kijken we hem in de ogen. Daar zien we iemands wezen. Merkwaardigerwijze kijken we van de dood liever weg, met als gevolg dat we hem

niet leren kennen, terwijl wij toch met hem hebben te maken.

Over iemand die wij niet kennen maken wij al snel fantasieën, vertellen wij onszelf sprookjes, zo is dat met de dood ook. En die sprookjes hebben meestal een ander einde dan:

” en ze leefden nog lang en gelukkig ’’.

Wie zeker weet dat hij of zij met de dood te maken krijgt op afzienbare termijn, kan maar beter echt kijken en zich ontdoen van allerlei verkeerde opvattingen, drogbeelden en misverstanden over de dood.

In deze lezing analyseren we allerlei ‘’beelden’’ van de dood die ons angst aanjagen. We doen dit ook in historisch perspectief om onze huidige situatie zo helder mogelijk te kunnen zien.We zien hoe onze concepten van de dood bepaald zijn door speciaal onze cultuur, onze religie, onze kunst.

Vanaf het begin van de Westerse cultuur is de dood een vijandbeeld opgedrukt. Zo ontstond het beeld van wat de Engelsen noemen ‘’ The Grim Reaper’’ , de genadeloze geraamteman met de zeis.

We zullen ook zien hoe zulke negatieve concepten zijn te ontmantelen als je ze eenmaal doorziet. Daarnaast behandelt deze lezing enkele aspecten van de kunst om je laatste levensperiode zo waardevol mogelijk door te brengen en je afscheid van deze wereld zo goed mogelijk te doen verlopen.